Visioenen 15

 Het schaakbord van God

Het Oude Testament spreekt erover dat God de zonden der vaderen verhaalt op de kinderen tot in het derde en vierde geslacht: toch gaat het verder dat Hij de zonen niet aan - sprakelijk stelt voor  de zonden der vaderen. Wat moet je hier nu mee? Ligt hierin niet de vernietiging vervat van het rijk Israël en de belofte dat Israël zal terugkeren?

Jaren geleden vroeg ik mij dit af en ik kreeg het volgende visioen: Tussen witte wolken in flets hemelsblauw bevindt zich een groot schaakbord, even flets en glazig als hard glas. Op dit glazen bord staan mensen. In het centrum van dit scherp uitgetekend geheel, staat een individu, helder en duidelijk afgebeeld. Dit is de centrale speler in Gods eigen schaakspel.

Hij/zij is de betreffende bewuste of bewust wordende ziel met al diens vragen, lasten en opdrachten. Daaromheen staan figuren die steeds minder duidelijk afgetekend lijken te zijn; totdat er afbeeldingen voorkomen die uit het rijk der zielen lijken te stammen (dodenrijk).

De ziel c.q. de mens waar al de aandacht automatisch naar uitgaat, vanwege diens heldere afbeelding, is de centrale speler aan wie schijnbaar onoplosbare vraagstukken worden voorgelegd. De speler is vanwege zijn reis door vele levens de aangewezen persoon om tot begrip en verlichting te komen en is verplicht een raadsel op te lossen en zodoende ontelbare zielen die met hem/haar verbonden zijn, vrij te maken of om dezen in een positie te manoeuvreren, zodat ook zij de weg kunnen inslaan naar bevrijding.

Er zijn in dit spel, dat buiten de tijd om gespeeld wordt, vragen, problemen, spelregels, die een enorme last lijken te leggen op de speler. Toch is deze de aangewezen persoon en op hem/haar ligt de last het spel tot een goed einde te brengen om vele, vele zielen vrijt e krijgen. De zielen die bij dit spel letterlijk uitgespeeld dreigen te worden, zijn de zielen die met de hoofdspeler verbonden zijn.

Om kort te gaan...de speler kan verzeild raken in een warwinkel van regels, eisen en opdrachten en zal dan telkens en telkens weer tot grote teleurstelling van zichzelf falen...De oplossing van dit wellicht onoplosbare vraagstuik ligt in de volledige acceptatie van het kleine kind in de speler, dat zichtbaar wordt end at vervolgens, lak hebbend aan schaakbord en regels, over de glazen plaat in de hemelse ruimte rechtstreeks naar de enorme figuur rent, die zich aan de andere kant van het spel bevindt. Het kind kijkt Hem aan, trekt Hem aan de mouw en de bevrijding is geschied. Plots worden de minder afgetekende wezens meer en meer helder. De een wendt zich om naar de ander en de blik die dan wordt uitgewisseld is voldoende om de ziel vrij te zetten. Zo gaat dit verder en verder...

Zielen met bindingen uit het verleden komen nu door de inwerking van een verlichte ziel in de positie om hetzelfde te doen en elkander vrij te zetten. God ziet het en lacht...

Er was geen bevrijding mogelijk dan door de belofte en afspraak van de Ene te volgen in de acceptatie van het Offer van Christus Jezus die alle bewerkt ten goede.

Zo dienen we als meer of minder verlichte zielen de positie te accepteren waarin we  geplaatst worden. We komen er langzaam achter dat ons leven steeds meer gelijkt op een speciaal schaakbord waarop met een repeterende regelmaat dezelfde problematiek gepresenteerd wordt; gecamoufleerd wel te verstaan. Het enige wat we moeten doen is deze situatie onder ogen te zien en vooral te herkennen. We beschouwen de problematiek als beschouwde beschouwer en ondergaan het leven, maar laten het tegelijk los. De Chinezen zeggen 'wu wei':

doen door niet doen.