Mooie schilderijen

Leuk schilderijtje niet? Het geeft een Arabisch oud straatbeeld weer van een dorp waar geleefd, (geslacht zie rechts onder) en 'socialised' werd. Ezeltje op de achtergrond en verder mannen met tulbanden in hun typische kleding. Ooit heb ik iemand die naar Tunesië op vakantie ging, gevraagd om zo'n 'jurk' voor mij mee te nemen. Op zijn vraag waarom ik dergelijke kledij dan wel wilde, gaf ik als antwoord: " je weet het maar nooit, vandaar"

Ik heb het kledingstuk nog altijd en ik trek het wel eens aan wanneer ik Liesbeth wil plagen. Ze beweert dat ik dan anders ga lopen; meer huppelend als een hertje in de wei. Op deze bespottelijke opmerking kan ik alleen maar antwoorden dat ik dat doe, om niet onderuit te gaan, want het kledingstuk geraakt altijd onder mijn voeten.

Het schilderij heb ik 10 jaar geleden moeten verkopen tezamen met veel andere antieke stukken om aan de vorderingen van 'vadertje staat' tegemoet te komen, die meende dat ik in mijn razernij om met de dood bedreigde huisdieren naar hier te halen, absoluut geremd zou moeten worden. Dat remmen is ze wel gelukt. Die hele zaak heeft mij toen 40m gekost ( incl. allerlei andere kosten). De overijverige ambtenaren dachten mij helemaal klem te zetten en probeerden ook nog eens naast een civielrechtelijke procedure een strafzaak tegen me te beginnen.

Naast een financiële regeling voor een ingewikkelde juridische procedure diende ik ook nog eens 2.998 euro te betalen aan mijn toenmalige advocaat, die met de grootste moeite er achter kwam dat een hond een staart en vier poten heeft. [Waarom wij in dit land verplicht zijn om advocaten te nemen, blijft mij een raadsel. Deze figuren kunnen zich door hun beroeps mis- vorming (of gebrek aan noodzakelijke inzichten en intelligentie) nauwelijks inleven in de gegeven situatie en be - naderen de kwestie in negen van de tien gevallen vanuit een hopeloze invalshoek. Het beste is dat iemand zichzelf ver - dedigt, want  na het samenstellen van het dossier heeft iedere rechter en advocaat zijn mening al gevormd en ga je vrijuit of ben je de klos. Toen ik tijdens de civielrechtelijke procedure de gezichten en hoofden (gelaatkunde) van de heren en dames zag, wist ik al genoeg!] Ik diende dus dit bedrag van 2.998 euro binnen een bepaalde termijn te betalen en had op dat moment dit geld niet. Enige dagen voordat de betalingstermijn verstreek stond er ineens 3000 euro op mijn rekening. Het bleek een teruggave te zijn van de belastingdienst. De eerste en laatste keer dat ik deze overheidsdienst dankbaar was.

De officier van justitie seponeerde de hele strafzaak vervolgens met de opmerking dat in deze kwestie de overtredingen eerder door de ijverige marechaussee gemaakt waren en niet door mij. (Zoals ik het heb gelezen. Ik weet dat je in dit land als gewone burger niets mag uitleggen zoals jij het ziet, want dan komen allerlei figuren tegen je in het geweer).

Wanneer je nu denkt dat deze uitspraak een uitwerking zou hebben op de andere procedure dan heb je het goed mis: een civielrechtelijke zaak is natuurlijk iets heel anders. Dat begrijpt een kind; behalve ik dan.

Niet alleen was ik mijn schilderij kwijt, ik kon ook ophouden met mijn praktijk als natuurgeneeskundige; er was namelijk geen financiële buffer meer over, waarmee ik de eerste jaren als zelfstandige 'door de ronde hoopte te komen' (afschuwelijk germanisme jaja)'.  Niet getreurd, ik ging als bezorger bij een apotheek aan de slag. Daar heb ik bijna 7 jaar gewerkt met weinig plezier, maar met veel mooie contacten onder de mensen bij wie ik aan huis kwam. Zo zie je maar weer dat de ene ellende de andere ellende niet uitsluit. Neem me niet kwalijk; ik bedoel natuurlijk dat de een z'n dood de ander z'n brood is. Bedoel ik dat?.. Sorry... ( om het geliefde stopwoord van Rutte nu eens te gebruiken), ik meen natuurlijk te zeggen 'life is a bitch'... Wil ik dat nu echt zeggen....Nee, eigen schuld dikke bult..? Of toch eerder... hypocriet zootje?... Ik weet het echt niet.. Sorry mensen......